Mijn 2020 – Een vleug positiviteit tussen alle chaos en ellende

1. Mijn 2020 - Een vleug positiviteit tussen alle chaos en ellende

Vaarwel 2020! Het jaar en met name de rottige decembermaand is gelukkig weer voorbij.
December 
wekt bij mij diverse gevoelens op, dat heb ik al eens beschreven. Ik mis het zogenaamde kerstgevoel, gezelligheid met de perfecte familie en de happy endings die een erotische massage overtreffen. Als we de cliché kerstfilms moeten geloven, althans. 
Door deze films streef ik eigenlijk al jaren naar onrealistische feestdagen. Ik wil een kerstmuts dragen in de sneeuw of op een tropisch eiland. Een versierd huis gevuld met lachende kinderen, geliefde familieleden en vrienden. Ik wil met de hele buurt de straat op om te dansen en te zingen. (Serieus, dat zou ons leven toch zoveel leuker maken! 😁)

Dit jaar was de decembermaand voor ons allemaal anders. Veel mensen zijn, door de pandemie, al maanden eenzaam, tijdens de feestdagen was de eenzaamheid voor hen nog heviger. Om nog niet te spreken over de mensen die financieel zijn geraakt, zij hebben zorgen in plaats van feestelijke gevoelens.  
Mijn feestdagen leken niet op de filmclichés, maar 
er zullen vast mensen zijn die met mij hadden willen ruilen. 

Manlief en ik doen eigenlijk nooit iets bijzonders met de feestdagen. Draadjesvlees eten, dat was een traditie die we een aantal jaar hebben volgehouden. Ondertussen eet Manlief al ruim een jaar vegetarisch en ik, als selectieve vegetariër (ik eet een enkele keer vlees), ga het niet voor mezelf klaarmaken.  
Anyhow, kerst gaat mij ook niet om het eten, het gaat mij om het samenzijn en dat gedeelte is goed geslaagd. 

Om bij het begin te beginnen: 2020 begon ik met een flinke dip en werd vervolgens ook nog eens hypomaan. 
Tegelijkertijd dacht ik een 
geweldige baan gevonden te hebben, maar ik juichte iets te vroeg. Over het bedrijf heb ik niks slechts te zeggen, het was de samenwerking met een collega wat mij bijna een burn-out bezorgde. Laat ik het daar op houden. 😏
Ergens baal ik nog steeds, vooral omdat ik het werk en het bedrijf echt leuk vond, maar het was weer een leermoment.
Als ik eerlijk ben is schrijven hetgeen waar mijn hart sneller van gaat kloppen, dat is mijn echte droombaan. En in dat opzicht was 2020 voor mij een bijzonder jaar. 

Ik schreef Proudweirdo in bij de KVK en onder het mom van ‘niet geschoten is altijd mis’  besloot ik mijn eerste boek uit te geven.
Op 3 oktober kwam Miscommunicatie uit en tegen mijn verwachting in heb ik een aantal lovende kritieken gekregen. 
Ik begon met het schrijven van een nieuw boek, alweer een dramatische thriller. (Het genre ligt me nu eenmaal. Ik ben een echte dramaqueen. 😄
In de tussentijd maakte ik ook een start met de biografie van een bijzondere dorpsgenote en tevens vriendin.

Binnen mijn familie gebeurde er ook van alles. Mijn oma overleed vlak voor haar 92ste verjaardag, dat was verdrietig, maar ze heeft een mooi leven geleid. 
Er gebeurde ook iets bijzonders. Ik kom uit een gebroken gezin waarin ieder van ons een volle rugzak heeft. (Make that a backpack. 😉
Ons gezinsleven verliep al jaren stroef, maar dit jaar bracht verandering met zich mee. Na bijna vijftien jaar zijn we weer met zijn allen bij elkaar geweest en sindsdien lijken we weer op de goede weg te zitten. Van alles wat ik had kunnen verwachten dit jaar, was dit denk ik wel het laatste. 

terugblik 2020
CW – Supernatural

In mijn omgeving gebeurde dit jaar meer. Ik had zorgen om vriendinnen, de één werd plots in de steek gelaten door haar man en twee andere vriendinnen bleken kanker te hebben en bij één van hen liep het allemaal niet van een leien dakje. Heel egoïstisch, maar het idee om alweer een vriendin te verliezen beangstigde me. Elisabeth is niet alleen een geweldige vriendin, ze is ook mijn mentor, mijn steun en haar aanwezigheid is beter dan antidepressiva.

Mijn oudste beste vriendin verhuisde met haar gezin naar de andere kant van de oceaan. Sjalie en ik waren vanaf onze pubertijd onafscheidelijk. Mijn slechtste jaren ben ik doorgekomen dankzij haar steun en vriendschap. Onze levens zijn de afgelopen jaren veranderd, maar een leven zonder haar kan ik me niet indenken. 
Nu reizen zo goed als onmogelijk is, en ik haar dus niet kan opzoeken wanneer ik zou willen, voelt het heel gek dat er zo’n afstand tussen ons zit. Gelukkig hebben we internet. 

Over reizen gesproken, in 2020 zijn Manlief en ik voor het eerst sinds elf jaar niet weggeweest. Een luxeprobleem natuurlijk, maar klagen doen we niet. 
We zijn lekker in huis aan het rommelen, het huis waar we steeds gekker op worden en waar we zo dankbaar voor zijn. 
Covid heeft de hele wereld op zijn kop gezet. Levens zijn verwoest, door de ziekte zelf, maar ook door alle maatregelen. 

Mensen zijn hun baan kwijtgeraakt, bedrijven zijn failliet gegaan. Operaties werden uitgesteld, soms met ernstige gevolgen. Begrafenissen waar maar een maximaal aantal mensen welkom waren en men elkaar moest steunen zonder omhelzing of een handdruk. Onze oudjes werden geïsoleerd en zijn zelfs eenzaam gestorven. Bruiloften konden niet uitbundig gevierd worden en bevallingen verliepen anders, ook de kraamtijd was geen feestelijkheid meer. Nu heb ik het over de westerse wereld, de rijkere landen. In landen zonder welvaart is de ellende nog erger. 

Ik zie helaas nog steeds veel verdeeldheid, maar ik heb ook wat bijzonders gezien, iets waarvan ik dacht dat het uitgestorven was in Nederland. Saamhorigheid.
Er werden hulpgroepen opgericht, we zamelden spullen in voor mensen die het hard nodig hadden. We begonnen massaal te knutselen met zijn allen, samen met de kinderen of projecten in huis om de tijd door te komen. Er werd zelfs geknutseld voor onze rimpelsauriërs.  

2020 was een bizar jaar. Ik ben de koningin der kwalen, maar mijn kwalen zijn gelukkig niet besmettelijk en zullen geen nieuwe pandemie veroorzaken. 😄
Iedereen wil weer terug naar normaal, ik heb geen idee wat normaal eigenlijk is. Deze crisis mag van mij stoppen, liever vandaag dan morgen, maar aan het ‘normaal’ waar iedereen naar terug wil, mankeert ook genoeg. Mijn klaagzang daarover bewaar ik wel voor een volgend blog. 😉
Het afgelopen jaar en alle bijhorende ellende waren klote, maar ze hebben me wel doen inzien hoe rijk ik ben en wat echt belangrijk is.

Dat 2021 voor iedereen beter mag worden. 
Stay safe & healthy! 
Happy newyearhug voor allemaal! 
💞

3. Mijn 2020 - Een vleug positiviteit tussen alle chaos en ellende
Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp

15 reacties

  1. Er zijn zeker leuke momenten geweest. Het is niet makkelijk om positief te blijven, maar na regen komt weer zonneschijn.

  2. Het was inderdaad een vreemd jaar en we zijn er voorlopig nog niet helaas.

  3. Hopelijk nog even op de tanden bijten, achter de wolken schijnt de zon. :)

  4. Denk dat voor vele mensen het een raar jaar geweest is en jammer genoeg hebben we dit jaar nog geen goede vooruitzichten. We moeten er het beste van maken vrees ik

  5. We kunnen niet veel anders, helaas. Blij zijn met de dingen die we hebben en wel kunnen. ;)

  6. Mijn god, als je zo sterk bent dat je de crisis maar ook je eigen sores en kwalen kan ombuigen en zelfs kan zien wat een naar jaar je heeft gebracht, ben je gewoon een Queen! You slay girl xxx

  7. WAUW!!!! Zo had ik het niet eens gezien, haha! Empowered women empower women. Dus jij bent ook een queen! ;) Dank je wel voor je superlieve reactie. Hug!

  8. Zoals ik ook op mijn eigen blog schrijf, was het een zwaar jaar voor ons allemaal. Maar gelukkig zijn er veel geluksmomenten geweest en hebben echt ons best gedaan om er het beste van te maken. Ik hoop dat 2021 beter wordt!

  9. Dank je wel, Nicole! Dat wens ik jou natuurlijk ook! :)

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *