Krabben waar het jeukt.. – Nu jeukt alles

1. Krabben waar het jeukt..

Verandering kost tijd en geduld, iets waar ik weinig van bezit.
Nu ik meer met mezelf bezig ben lijkt het of ik minder kan hebben. Ik ben enorm zelfbewust en wist niet dat dit meer kon groeien, maar ik weet mezelf te verbazen.
In mijn blog Hersie leg ik mijn hoofd uit met het volgende voorbeeld: 
Stel je een gebouw voor met tientallen kamers en in iedere kamer staan meerdere tv’s aan, allen op een andere zender. Dat is mijn ‘normale’ hoofd, maar deze keer voelt het als honderden kamers met honderden tv’s, allen met het volume op standje hysterisch.

Mijn chronische haast en druk is toegenomen, maar ik lijk amper voorruit te komen. Ook mijn lichaam staat stijf van de stress, ik schrik van een zucht en reageer daarop met een nieuw soort gilles de la tourette. Ik vloek en gil met niet bestaande woorden, of meer bizarre klanken, en mijn lichaam voegt daar automatisch een vreemde choreografie bij. Een gevaarlijke choreografie waarbij ik mezelf voornamelijk pijnig. Mijn gewone spraak en motoriek heeft al hulpverlening nodig, maar tegenwoordig vraag ik me steeds meer af hoe ernstig mijn hersenschade is.  

Natuurlijk moet ik overal een verklaring voor vinden. Is dit weer een van mijn fases? Een vroege midlifecrisis? Of kan ik weer iets nieuws aan mijn lijstje toevoegen?
Het lijkt op een hypomane episode, maar is toch anders. Ik slaap, iets te veel zelfs, wat logisch is want ik weet mezelf uit te putten. En ik heb nog geen extreme rariteiten gehad, hoewel dat in mijn geval misschien lastig te herkennen is. 😂
Toch voelt het alsof mijn hoofd momenteel de 
energie van tien actieve kerncentrales bezit. Zelfs in mijn slaap gaat het maar door, mijn vage dromen zijn extremer en levendiger dan ooit. 

Mijn lichaam is het zat en laat dat duidelijk blijken, maar mijn hoofd trekt zich er niks van aan en gaat onvermoeid door. 
‘Ik moet nog dit….’ 
‘Ik moet nog dat..’
‘Weet je wat leuk is om te doen?’
‘Ik ben vergeten om te ….’ 
‘Herinner je de zomer van 2010, waarin je jezelf weer eens volkomen achterlijk hebt gedragen?’
Enzovoorts enzovoorts… Freaking vermoeiend dekt de lading niet. 

Enerzijds hoort dit echt bij mij, het chaotische, het hysterische denken, maar zodra het me teveel beperkt in mijn functioneren moet er iets veranderen. 
Ik beschik helaas niet over de vaardigheid multitasken, daarom kan ik maar op één ding tegelijk focussen, wat me verschrikkelijk stoort. 
Ik wil teveel doen en nog zoveel leren, wat niet mogelijk is met mijn capaciteit binnen één leven en mijn vreemde lijf wat constant de aandacht opeist. 
Heck, wat ik allemaal wil doen is voor een normaal mens wat ook nog slaap nodig heeft al vrijwel onmogelijk.

Zelfbewust
CW – Supernatural

Momenteel ben ik natuurlijk bezig om beter voor mezelf te zorgen, zoals mijn eetpatroon wat bij mij uiteraard ook een ongeorganiseerde chaos is. 
Door het FoodMindset programma van Healthy For Me ben ik nog bewuster geworden dat dit echt aandacht nodig heeft. 
We hebben er nu 4 weken opzitten en ik merk wat verbetering. Ik ben er nog lang niet, maar er is een beginnetje.
Zo heb ik door dat mijn hongergevoel niet altijd honger is en dat mijn emoties mijn eetgedrag ook beïnvloeden. 
De gegeven informatie is me niet altijd onbekend, maar omdat het door iemand anders op een systematische manier gepresenteerd wordt komt het anders aan. 

Mijn onbestaande discipline en chronische tijdnood zorgen er helaas voor dat ik iets achterloop met de dagelijkse opdrachten, maar het voordeel is dat ik deze gemakkelijk terug kan zien en alsnog kan uitvoeren. Mijn structuur en manier van plannen is ook iets wat verbetert mag worden. Door mijn regelmatige uitval vind het lastig om te plannen, maar juist door mijn ongemakken, lichamelijk én geestelijk vind ik het een must om zo gezond mogelijk te leven. 

Een gezond leven hoeft niet specifiek het instagram-waardige plaatje te zijn. De fake-reclame-weirdos in yogapants, allemaal in dezelfde houding met een groene smoothie in de hand. Het onrealistische beeld wat getoond wordt op social media stoort me steeds meer. Waarom blijven we toch fake shit delen?
We zijn allemaal anders, zoals onze lichamen die niet allemaal in dezelfde yogapants passen of willen passen. 
Ook onze rug verschilt, de een draagt een klein tasje met zich mee, de ander heeft een zeer sterkere rug, een elektrische tas of kan wellicht beter inpakken.  

Als extreme verzamelaar draag ik al jaren álles met me mee, rommelig in diverse rugzakken geproptwaardoor ik heel snel uit balans raak. (En wat mogelijk de pijn in mijn lichaam kan verklaren. 😉) Niet alleen mijn eetpatroon heeft aandacht nodig, mentaal gezien is er ook werk aan de winkel. Een freaking mega renovatie wat ik al jaren uitstel, omdat ik niet van opruimen hou en bang ben voor wat ik allemaal zal tegenkomen. Mijn hoofd maakt me nu al bang. 
Toch ga ik ook hiermee aan de slag, omdat het moet en omdat ik nog steeds hoop heb dat het mijn kwaliteit van leven kan verbeteren. 

Het perfecte plaatje bestaat niet, dat moet ik als geboren perfectionist zien los te laten. Mijn beste zelf vind ik wel haalbaar, al heb ik geen idee wie dat eigenlijk is, maar dat maakt het wellicht makkelijker. 😛
Mijn rotzooi opruimen kan ik niet alleen daar heb ik hulp voor ingeschakeld. Ook het FoodMindset programma besteedt aandacht aan het mentale gedeelte. Het zelfbeeld wat bij mij wel wat bijgeschaafd mag worden. In anderen zie ik altijd het goede, noem het een gave, maar zodra het om mezelf gaat… 
Wat zelfspot vind ik oke, maar het moet niet te ver gaan en mijn grenzen verschuiven nog wel eens. 

Mijn hersenpan overweldigt me momenteel iets too much. Ik heb het gevoel stil te staan, maar ik ben wel bezig.
Misschien een beetje sloom, maar bezig is bezig. Alles op zijn tijd. 😉

3. Krabben waar het jeukt..
Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *