In de hypomaneschijn

In de hypomaneschijn

1. In de hypomaneschijn

2020 is net als ik een beetje gek geworden. Vorig jaar zei ik dat het ‘mijn jaar’ zou worden, iets wat ik vrijwel elk jaar zeg, maar deze keer zei ik het iets hoopvoller.
Ik hoopte dat 2020 het jaar zou worden waarin ik mezelf zou ontplooien, het jaar waarin ik mijn doelen zou bereiken.
Wellicht was ik niet specifiek genoeg, het jaar 2020 lijkt zich namelijk aangepast te hebben aan mij. Het is weird, wispelturig en zeer onvoorspelbaar.
Het voelt alsof we wereldwijd de twilight zone zijn ingestapt.

Ik begon het jaar met een dipje en raakte uiteindelijk een beetje bodemloos. Er werd medicatie ingezet, in de hoop mijn lichamelijke klachten te verlichten en tevens mijn hoofd iets te kalmeren. Het eerste middel maakte me wel heel rustig, ik werd onverschillig en kon zelfs horrorfilms kijken zonder angst of schrik, helaas deed het niks voor mijn pijn. Een ander middel gaf me iets teveel bijwerkingen, daarom werd er toch nog een keer gekozen om iets anders te proberen. 
Drie maal is scheepsrecht zeggen ze.

Mijn opruimwaanzin had me eigenlijk al moeten waarschuwen, maar ik doe wel vaker gek. Zoals de keer dat ik ’s nachts wakker werd met verschrikkelijke dorst en met mijn slaaphoofd mijn plant van mijn nachtkastje heb gepakt, in de veronderstelling dat het een glas water was, denk ik. Ik werd wakker toen mijn lippen de pot raakten en het bed bezaaid werd met aarde. Dat was echt megaweird. 😂
Mijn nieuwe gekte verliep heel geleidelijk, daarom duurde het even voordat het sussende achtergrond deuntje een verzameling fanfares werd. 

Ik ben een slechte slaper, een slechte inslaper vooral, als ik eenmaal slaap dan slaap ik, al is mijn slaap alles behalve vredig. 
Iedere nacht droom ik, realistische vage dromen, nachtmerries die ik eigenlijk moet gaan verfilmen. Ik zou er Oscars mee kunnen winnen.  
Enfin, om te dromen moet je slapen, iets wat ik steeds minder deed. Ik haalde op een gegeven moment nachten door en bleef met gemak zo’n achtendertig uur wakker, waarna ik uiteindelijk instortte voor een paar uur. 

Het leek me weinig te doen. Ik was enorm vrolijk en vooral heel hyper. Ik ratelde met de snelheid van een F16 en mijn gedachten vlogen met dezelfde snelheid mee. 
Mijn brakke lichaam raakte uitgeput, maar dat merkte ik niet meteen, mijn hoofd was veel te druk met het ophalen van oude herinneringen, onzinnige vragen en het bedenken van geniale ideeën. Allemaal tegelijkertijd, de hele dag door. 
Ik kocht meer en vergat het vervolgens, wat een verrassingseffect geeft wanneer er een pakketje bezorgd wordt. Gelukkig heb ik het bij kleine dingen gehouden en geen auto’s of een nieuwe keuken besteld, maar wat ik kocht riep ook vragen op. 

Ik heb een vis-tas gekocht. Yep, zo’n ding waar je dobbertjes en andere vis-narigheid in kunt bewaren. Ik heb echt niks met vissen, waarom ik de tas dan ook heb gekocht? Geen idee. Net als de tientallen glazen potjes die ons huis bijna overnemen. Het huis is ondertussen ook niet meer zo leeg als na mijn Marie-kondo-fase, maar ik was zo überblij met alles. Onze badkamer was mijn enige stoorzender en daar wilde ik eigenlijk meteen iets aan doen, waar ik hemel-zei-dank niet aan toe ben gekomen. Ik denk dat Manlief me naar mijn moeder had gebracht wanneer ik de badkamer had gesloopt. 

hypomane episode
CW – Supernatural


Het was duidelijk dat er iets gaande was
, maar ik dacht dat het weer een vage episode was, wat het eigenlijk ook was. 
Misschien zat er nog een dosis speed in mijn vetcellen verstopt van jaren geleden of maakte ik het nu zelf aan. Ik dacht in ieder geval dat het vanzelf wel weer over zou gaan en om eerlijk te zijn heel vervelend was het niet. Normaal gesproken zit mijn energie goed verstopt, deze keer was ik niet alleen vrolijk en energiek, ik was ook productief en daar maakte ik dankbaar gebruik van. Ik heb hele comedyshows en een verzameling aan nieuwe boekideeën uitgeschreven. 
Helaas is maar een klein gedeelte bruikbaar, gezien ik geen idee heb wat ik precies bedoelde toen ik het schreef. Zoals: ‘Mike is een kussen met ogen’. ???

Mijn gedrag was een tikkeltje weirder dan normaal en Manief begon zich wat zorgen te maken.  
De huisarts schreef slaappillen voor, pillen waar ik knockout van zou gaan volgens haar, maar deze kernreactor reageert nooit op medicatie volgens het boekje. 
Ik lag nog steeds naar het plafond te staren met een brein wat bijna begon te roken door de snelheid waarmee het tekeer ging.
Eigenlijk wilde ik ook helemaal niet slapen, ik had teveel ideeën en plannen om de wereld te veroveren, maar mijn lichaam snakte naar slaap.
Ik kreeg een ander slaapmiddel, een middel wat me uiteindelijk liet slapen, maar me de eerste uren liet hallucineren. Ik heb nog nooit zo geïnteresseerd naar muren gekeken en ik begon zelf in te zien dat mijn gedrag niet helemaal gezond te noemen was. 

De hallucinaties waren voor Manlief de druppel en stuurde me terug naar de dokter die een hypomane episode constateerde.
Hypomanie is een onder deel van bipolariteit en kan een voorbode zijn voor een manische episode. De diagnose bipolair is ooit wel eens genoemd, maar ik heb een hele verzameling diagnoses gekregen. De helft is niet meer aan de orde en de andere helft geef ik niet zoveel aandacht, het is ‘gewoon’ geworden. 
Ik heb inderdaad episodes, ik noem het zelf mijn euforische, depressieve of kwakkelfase, iets waar ieder mens volgens mij mee te maken heeft. In mijn geval krijst er één soms wat meer om aandacht, maar ik denk niet dat ik er rekening mee heb gehouden dat de onderliggende reden wel eens heel serieus kon zijn. 
Ik heb een verleden met depressies en dat wil ik absoluut niet bachitaliseren, maar ik was al jaren stabiel. Soms had ik wat uitschieters, maar gelukkig niet meer zo extreem. Tot nu.. 

Ik kreeg antipsychotica voorgeschreven om mijn brein rust te geven en dat kreeg ik. Na de eerste pil heb ik ruim achttien uur geslapen en vierentwintig uur later zat ik nog steeds als een zombie voor me uit te staren. Verdrietig, omdat ik mijn high miste. Deze medicatie liet me gelukkig slapen, maar ermee functioneren was niet te doen. De dosis werd eerst gehalveerd en ik daarna mocht ik er gelukkig mee stoppen. Wel onder de voorwaarde dat ik weer aan de bel zou trekken als het weer de verkeerde kant op zou gaan.
Ondertussen denk ik te weten waar de episode door is gekomen.

Ik ben gevoelig voor verandering, zelfs hele kleine, op het oog onbenullige veranderingen.
Vorig jaar hebben wij onze zomervakantie eerder moeten beëindigen vanwege een ontsteking in mijn evenwichtsorgaan. De duizelingen waren zo extreem dat ik echt dacht dat ik doodging. Hierdoor had ik wat last van PTSS, wat tot uiting kwam tijdens 
onze vakantie in december. Dat, plus het syndroom van Tietze verklaard de paniekaanvallen die toenamen. Vervolgens stuntelde ik met medicatie, had ik zorgen om vriendinnen, de corona-crisis veranderde het leven van ons allemaal en ik startte ook nog eens met een nieuwe baan. Alle veranderingen bij elkaar waren duidelijk teveel.

Momenteel gaat het weer de goede kant op. Helaas betekent het dat mijn energie-level weer onder nul zit en dat mijn productiviteit te wensen over laat. Maar..
Ik haal gelukkig geen hele nachten meer door, ik heb geen vreemde dingen meer gekocht (voor zover ik weet..
🤭). Ik staar soms nog steeds naar de muren, maar ik heb er geen gekke patronen meer in gezien en mijn schrijfsels zijn ook weer beter te begrijpen. (Voor mij althans. 😂)
Het waren weer enerverende maanden, mijn leven is dan ook alles behalve saai te noemen. Ik ben benieuwd wat dit jaar nog meer gaat brengen. 

 Dikke knuffel voor allemaal!
 
💕

hypomane episode

Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Twitter
LinkedIn
WhatsApp
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp

Dit bericht heeft 2 reacties.

  1. Proudweirdo

    Wauw! Wat lief! Dank je wel, Dees! <3

  2. Desiree

    Je bent zo dapper, je bent er altijd weer voor. Ik ben trots op je

Laat een reactie achter!

Jouw verhaal is welkom!

Deel jouw eigenaardigheden, komische ervaringen, je uitgesproken mening 
of dat ene onderwerp waar zo weinig over geschreven wordt.
Alles is welkom, zolang het uiteraard niemand schaadt. 😉

  • Schrijfervaring is niet nodig
  • Je hoeft alleen je verhaal aan te leveren
  • In de post mag een link geplaatst worden naar je website of socials
  • Na jouw goedkeuring zal je post in Proudweirdo-style op de site gepresenteerd worden

Jouw verhaal is welkom!

Deel jouw eigenaardigheden, komische ervaringen, je uitgesproken mening 
of dat ene onderwerp waar zo weinig over geschreven wordt.
Alles is welkom, zolang het uiteraard niemand schaadt. 😉

  • Schrijfervaring is niet nodig
  • Je hoeft alleen je verhaal aan te leveren
  • In de post mag een link geplaatst worden naar je website of socials
  • Na jouw goedkeuring zal je post in Proudweirdo-style op de site gepresenteerd worden