Fobieën

CW – Supernatural

De lezers die me volgen op social media weten waarschijnlijk al dat ik op vakantie ben geweest. Het was fantastisch, alleen het einde verliep wat minder.
We zijn helaas eerder thuis gekomen, omdat deze muts weer iets nieuws toevoegde aan haar verzameling kwalen. Een flinke ontsteking aan mijn evenwichtsorgaan, iets waar ik nog nooit eerder van had gehoord, maar geloof me als ik zeg dat het echt klote is!

Het voelde alsof de wereld op zijn linkerkant was gevallen en zijn draaisnelheid had verdriedubbeld. Ik heb een hekel aan dingen die draaien, of apparaten die je maag van slag maken, deze keer was ik er zelf in veranderd. Niks hielp en ik werd er kotsmisselijk van. Lopen ging moeizaam, gezien ik ook mijn diepte kwijt was en het zag er daardoor een beetje uit alsof ik net de hele Gall & Gall had leeg gedronken, het voelde ergens ook zo.
Kortom, het was even flink ruk. Ik ben nog niet helemaal de oude, maar het gaat gelukkig steeds beter.

De vakantie was geweldig, maar daar ben ik ben mezelf weer eens goed tegengekomen.
Ik ben getrouwd met een daredevil, dat zou me toch wat avontuurlijk moeten maken. Niets is minder waar, het lijkt er zelfs op dat ik een grotere schijterd ben geworden. Ik vind zelf eigenlijk dat ik een award verdien. Koningin der Fobieën.

Mijn hoogtevrees is ondertussen wel bekend. Bochtige bergweggetjes, waarbij ik vanuit mijn raampje de afgrond in kan kijken, of wolken kan begroeten. Ik ben er nog steeds niet overheen, hoe prachtig uitzichten ook kunnen zijn. Ik ben 161 cm, als ik op hakken sta vind ik het al hoog, dus hoe denk je dat ik me voel als ik in de buurt kom van wolken?

Thalassofobie, of te wel angst voor de zee, heb ik nooit echt gehad. Duiken vind ik geweldig, zolang het maar niet te diep, te donker en te krap is. Grot- of wrakduiken is dan ook niet aan mij besteed, na mijn ervaring in een onderzeeër ben ik bijna in therapie gegaan.
Ik ben dus niet bang voor de zee, maar ik heb wel een vreemde relatie met vissen. Ik vind ze prachtig en eng tegelijkertijd.

Deze vakantie was Manlief’s doel om een zenuwinzinking bij me te veroorzaken, volgens mij.
Na kilometers aan bergweggetjes, paragliden en een zipline waar ik ook van af moest, maakte hij ook nog eens nieuwe vrienden.
Mijn grote liefde, die in een vorig leven een dolfijn moet zijn geweest, raakte bevriend met honderden kleine visjes.
Voor een dag lang waren ze zo onafscheidelijk dat Manlief zelfs zijn snacks met ze deelde, waardoor er een soort Project X – The sea version ontstond.
Er kwamen hele scholen met vissen op ons af en deze beestjes waren zo bijdehand dat ze gewoon op je duikbril tikten om te vragen of ze nog een hapje mochten. Het was prachtig om te zien, maar de eerste keer kreeg ik toch even de kriebels.

Fobieën

CW – Supernatural

Mijn angsten komen voornamelijk door mijn bizarre fantasie die echt op hol kan slaan. Daarnaast denk ik beeldend, waardoor ik alles ook letterlijk voor me kan zien. Zo was ik eventjes bang dat de ontsteking aan mijn evenwichtsorgaan was veroorzaakt door een beest wat mijn gehoorgang in was gezwommen en zich door mijn hersens naar buiten probeerde te vreten.
Het is niet nagekeken, dus als ik eerdaags nog raarder doe dan normaal..

Eén van mijn andere angsten werd onder de loep genomen toen we een grot bezochten. Eigenlijk waren dit twee angsten voor de prijs van één.
Ik heb in mijn leven aardig wat grotten bezocht, ik vind ze enorm fascinerend, maar de eerste paar meter krijg ik het standaard Spaansbenauwd.
Gevalletje claustrofobie.

In deze bewuste grot, die in groepsverband bezocht moest worden, waren de groepen behoorlijk groot.
We gingen met zo’n vijftig man naar binnen en moesten de eerste meters afleggen door een zeer nauw gangetje, als een soort menselijke coloscoop.
Na wat voor mij aanvoelde als vijfhonderd kilometer, kwamen we eindelijk uit in de grot. Ik kon weer ademhalen en genoot van de prachtige omgeving.

…Tot mijn brein zich er weer mee bemoeide.
Sinkholes, aardbevingen, de wereld die boven ons vergaat, waardoor we in de grot moeten blijven wonen, een psycho in onze groep die ons gijzelt en ons zijn nieuwe familie maakt. Vrijwel alle uitzonderlijke scenario’s kwamen in mijn hoofd voorbij.

Dankzij The A-team, MacGyver, ea, denk ik te weten wat in in uitzonderlijke situaties moet doen.
We hebben een survival ehbo-koffer, één die meer bevat dan alleen pleisters, maar helaas lag deze op dat moment nog in de auto, waardoor ik alleen maar beschikking had over een liga en wat water. De liga die ik uit paniek meteen opat, waardoor ik daarna nieuwe paniek kreeg toen ik me bedacht dat ik mogelijk ons laatste voedsel had opgegeten.

In de grot werd ik ook nog eens geconfronteerd met een angst die ik daar niet dacht tegen te komen. Hoogtes.
De grot was op een aantal plaatsen zo’n honderd tot honderdtien meter hoog, op andere plekken zelfs het dubbele, maar daar mochten wij niet komen.
Onderaan stroomde een echte rivier wat waanzinnig was om te zien, van een afstandje. De wandelpaden waren niet bepaald breed te noemen en ik moest ook nog eens een brug over om verder te komen. Voorbij de brug viel het me allemaal weer mee en heb ik zowaar kunnen genieten van de omgeving.

Hierna waren mijn angsten niet zomaar op, mijn angst voor mensen kwam deze vakantie ook voorbij.
Angst voor mensen daar bedoel ik mensen mee die een vreemde vibe bij zich dragen en dan niet vreemd als in weird, maar vreemd als ik-verzamel-de-lichaamsdelen-van-mijn-buren- of ik-lik-graag-aan-de-ogen-van-geiten-voordat-ik-ze-in-brand-steek.
Ik ben bang voor seriemoordenaars en andere psycho’s.

Volgens mijn lieve man ben ik zelf een psycho, wat kan kloppen, ik vind mezelf soms ook heel eng, al heb ik nog nooit iemand vermoord. Zelfs insecten en spinnen die bij ons op visite komen worden levend naar buiten gebracht (waarvan de spinnen door manlief.. ).
Maar, ik had het over enge mensen.

Fobieën

CW – Supernatural

De laatste avond van de vakantie verbleven we in Oostenrijk, in een hotel wat een fantastisch decor kan zijn voor een horrorfilm.
Het was niet vervallen en smerig, het was juist verzorgd en schoon, maar er hing een aparte sfeer. Het personeel liep in klederdracht wat ik normaal gesproken heel leuk had gevonden, maar deze keer was het creepy en eng. We werden ook niet heel hartelijk ontvangen.

Tijdens het eten werden Manlief en ik enorm melig. Ik denk eigenlijk nog steeds dat er iets in ons drinken is gestopt, maar Manlief beweert dat ik gek ben, wat wellicht door ons gedrogeerde drankje is gekomen.
Anyhow, er werkten twee mannen die beiden een, laat ik het vriendelijk zeggen, typisch uiterlijk hadden.
Gezien ik alles een naam geef, kregen zij er ook één, Umlaut en Helmut.

Bizar genoeg bleek Helmut daadwerkelijk Helmut te heten, wat de boel een vreemde wending gaf toen hij een arm vol met spullen op de grond liet vallen en ik van schrik schreeuwde: “Helmut! Wat doe je nou?”
De typisch-ogende-Helmut leek daarna alleen maar typischer te worden, of gewoonweg, super spooky eng.
Waar ik me later schuldig over voelde. Mijn brein was namelijk weer bezig.
Hersie had in een paar seconden een heel scenario in mijn hoofd gepropt, wat weigerde om weg te gaan.

De WienerStrudels.
Familie WienerStrudel, bestaande uit moeder WienerStrudel met haar zonen Umlaut en Helmut, woonden in het prachtige dorpje Apfelschnitzel.
De gemeente Apfelschnitzel begon na een aantal jaar steeds meer inwoners te verliezen en moeder WienerStrudel wist dat haar zoon daar verantwoordelijk voor was. Horror Helmut spaarde namelijk hoofden.

Haar moederhart kon het niet aan om haar zoon aan te geven, daarom hielp zij hem met een dekmantel. Moeder WienerStrudel maakte een afspraak met Helmut. Als hij zijn omgeving met rust zou laten, zou zij hem een andere mogelijkheid geven om zijn macabere hobby voort te blijven zetten.
Hotel Jodelkopfk was geboren, een hotel wat nu al jaren bestaat in een omgeving waar veel reizigers zijn verdwenen…

Dat dus.. Als je aan zo’n verhaal denkt dan doe je toch geen oog meer dicht.
Gek genoeg heb ik daar eigenlijk best goed geslapen, maar wellicht kwam dat omdat ik mezelf al dagenlang gek had gemaakt.
Deze vakantie was namelijk weer zo’n trip dat ik, dankzij mijn Weirdo-brein en mijn adrenalineverslaafde man, een nieuwe nodig heb om van deze bij te komen.
Het einde was helaas een beetje teleurstellend, maar ik had deze vakantie, net als alle andere, voor geen goud willen missen!

Misschien moeten Manlief en ik groepsreizen starten.
Hou je van spanning, avontuur en heel veel weirdness?
Boek nu een vakantie bij Proudweirdo-Travel! 

Fobieën

Share Button
Vakantiepoep