paniekaanvallen

CW – Supernatural

Dat ik naast een verzameling kwalen, ook een verzameling frustraties heb is volgens mij wel duidelijk geworden.

Het is eigenlijk een soort mix van diverse emoties, waaronder woede en over die emotie kan ik kort zijn, mijn monsterkant heb ik namelijk al eens benoemd. Mijn monsterkant komt voornamelijk tevoorschijn bij onrecht, waar ik slecht tegen kan. Daarnaast heb ik ook een overtreffende trap van deze emotie, mijn psycho-kant, deze komt gelukkig maar zelden voor, die chick is echt knettergek!

Angst is een ander verhaal, daar heb ik al mijn hele leven een vreemde relatie mee, in diverse uitvoeringen. Zo heb ik last van seizoensgebonden emoties, seizoensgebonden angst vooral.
Ik heb de pleur aan de winter, mijn lichaam heeft het met de kou extra zwaar en de donkere dagen maken mijn humeur net zo donker.

Mijn angst is op zijn hoogst tijdens mijn jaarlijkse hypochondrie aanval, of na het kijken van een horror film, wat ik dan ook weinig doe. De meeste enge films laten mij, als kijker, er hysterischer uitzien dan de actrices die wonderbaarlijk prachtig blijven, tijdens de meest lugubere scenes. (Misschien moet ik mezelf eens filmen en insturen voor een auditie.. )

Angst komt bij mij ook om de hoek kijken op grote hoogtes en mijn hele lichaam bemoeit zich ermee. Mijn benen voelen het als ik alleen maar een klein stukje boven de zeespiegel sta en die maken me onzeker. Als kluns heb ik de gave om door mijn enkels te zakken, terwijl ik stilsta en dat is niet bepaald rustgevend wanneer ik me op een hoogte bevind waar ik wolken tegenkom, al vind ik het uitzicht nog zo mooi.

Spinnen en insecten, hoe lief en onschuldig ze ook kunnen zijn, ik schijt in mijn broek voor ze. Ik ben ook niet zo dol op kippen, wat is gekomen door een ervaring als kind.
Bij een vriendinnetje thuis hadden ze een tuin vol met kippen, die ik op een dag te eten mocht geven. Mini Tub liep met een emmertje vol met voer de tuin in waar ik in no-time werd bedolven door hongerige kippen. Ik ben nog steeds niet zo groot, maar toendertijd was ik niet veel groter dan een kip, waardoor het voeren trauma-materiaal is geworden.

Angst is, denk ik, de meest heftige emotie die iemand kan hebben, het is in staat om andere emoties op te wekken en je volledig te verlammen. In het verleden had ik veel last van paniekaanvallen. Het is lastig om die aanvallen uit te leggen voor mensen die er niet mee bekend zijn, daarnaast zijn ze voor iedereen anders.

In mijn geval kon ik de aanvallen redelijk goed verstoppen, tot ze hun hoogtepunt bereikten, dan kwamen de tranen van onmacht en mijn hele lichaam begon zich ermee te bemoeien, waardoor ik uiteindelijk kotsend boven een wc, of zelfs op straat, eindigde.

Na diverse therapieën heb ik handvatten gekregen om met paniekaanvallen om te gaan en dankzij wat geluk heb ik er nog maar nauwelijks last van. Toch komt er een paar keer per jaar nog eentje op visite, alsof ze maar geen afscheid van me kunnen nemen.

paniekaanvallen

Netflix – Grace & Frankie

Mijn angst wordt voornamelijk veroorzaakt door mijn lichamelijke mankementen. Zoals mijn meest recente paniekaanval, toen mijn lichaam de battle van de lichaamsdelen aanging. Welk lichaamsdeel kan de meeste klachten veroorzaken? En welk lichaamsdeel laat haar doordraaien? Het resultaat: een combi van allemaal.

Ik kreeg er alleen maar kwalen bij en durfde opeens niet meer te eten, omdat ik het gevoel had dat er iets in mijn strot bleef hangen. Dat gevoel maakte me misselijk en liet me uiteindelijk kotsen, waardoor mijn paniek alleen maar erger werd en mijn hartslag zodanig versnelde dat ik bang was dat ik een hartkwaal aan het ontwikkelen was en dacht dat ik elk moment dood kon gaan.

Al weet ik theoretisch wat ik moet doen tijdens een paniekaanval, zodra er een horde ellendige emoties over je heen walsen lijkt het soms onmogelijk om eruit te komen. In dit soort gevallen moet ik mezelf echt afleiden en de televisie is een uitkomst.

Series als Gilmore girls, Friends (en tegenwoordig horen Grace and Frankie er ook bij), zijn voor mij ultieme anti-paniekmiddelen. Het helpt om even uit mijn emoties te stappen, net als schrijven. Zodra ik een paniekmoment opschrijf zie ik al snel dat het helemaal nergens over gaat en in veel gevallen kan ik er zelfs om lachen.
(Een beetje zelfspot moet kunnen..)

Angst is niet zomaar iets, het is een verschrikkelijke emotie die je leven kan beheersen.
Ik deel dit, omdat er nog steeds veel mensen zijn die met een angststoornis leven en veel van deze mensen durven er niet over te praten. Ze zijn eenzaam en voelen zich niet begrepen en dat raakt me, ik weet als geen ander hoe het voelt om niet begrepen te worden.

Dit onderwerp staat ook nog steeds op de lange lijst taboes en omdat er niet over gesproken wordt lijden veel mensen in stilte en eenzaamheid. Wanneer je open kunt zijn over je aandoeningen kom je niet alleen voor jezelf op, je kunt daarmee ook nog eens anderen helpen. Hoe fijn is het dat mensen weten waar jij mee dealt, dat er mensen zijn die jou begrijpen?

Helaas krijgt het merendeel van de mensen pas begrip voor iets wanneer ze het zelf meemaken en dat vind ik echt jammer, want dat hoeft niet. Ook zonder ervaring kun je er voor een ander zijn, alleen luisteren kan al helpen.
Oordeel niet zo snel over dingen die je niet begrijpt, maar vraag eens om een uitleg.

De wereld kan er zoveel beter uitzien wanneer we stoppen om elkaar te bekritiseren
en in plaats daarvan elkaar wat meer gaan steunen.

paniekaanvallen

Share Button
Emoties - Frustraties
Emoties - Verdriet en blijheid