Emoties – Woede en angst

Emoties – Woede en angst

1. Emoties

Dat ik naast een verzameling kwalen ook een verzameling frustraties heb is volgens mij wel duidelijk geworden.
Het is eigenlijk een soort mix van diverse emoties, waaronder woede en over die emotie kan ik kort zijn, mijn monsterkant heb ik namelijk al eens benoemd.
Mijn monsterkant komt voornamelijk tevoorschijn bij onrecht, waar ik slecht tegen kan. Daarnaast heb ik ook een overtreffende trap van deze emotie mijn psycho-kant. Deze komt gelukkig maar zelden voor, die chick is echt knettergek!¬†ūü§™

Angst is een ander verhaal, daar heb ik al mijn hele leven een vreemde relatie mee, in diverse uitvoeringen.
Zo heb ik last van seizoensgebonden emoties, seizoensgebonden angst vooral. Ik heb de pleur aan de winter.
Mijn lichaam heeft het door de kou extra zwaar en de donkere dagen maken mijn humeur net zo donker.
Mijn angst is op zijn hoogst tijdens mijn jaarlijkse hypochondrie aanval of na het kijken van een horror film, wat ik dan ook weinig doe.
De meeste enge films laten mij, als kijker, er hysterischer uitzien dan de actrices die wonderbaarlijk prachtig blijven. Zelfs tijdens de meest lugubere scenes.
(Misschien moet ik mezelf eens filmen en insturen voor een auditie..)

Angst komt bij mij ook om de hoek kijken op grote hoogtes en mijn hele lichaam bemoeit zich ermee. Mijn benen voelen het als ik maar een klein stukje boven de zeespiegel sta en dat maakt me onzeker. Als kluns heb ik de gave om door mijn enkels te zakken terwijl ik stilsta. Dat is niet bepaald rustgevend wanneer ik me op een hoogte bevind waar ik wolken tegenkom, al vind ik het uitzicht nog zo mooi.

Spinnen en insecten, hoe lief en onschuldig ze ook kunnen zijn, ik schijt in mijn broek voor ze. Ik ben ook niet zo dol op kippen, wat is gekomen door een ervaring als kind. Bij een vriendinnetje thuis hadden ze een tuin vol met kippen, die ik op een dag te eten mocht geven. Mini Tub liep met een emmertje vol voer de tuin in waar ik werd bedolven door hongerige pikbeestjes. Ik ben nog steeds niet zo groot, maar in die tijd was ik niet veel groter dan een kip, waardoor deze ervaring trauma-materiaal is geworden.

Angst is denk ik de meest heftige emotie die iemand kan hebben. Het is in staat om andere emoties op te wekken en je volledig te verlammen.
In het verleden had ik veel last van paniekaanvallen. Ik wist ze redelijk goed te verstoppen, tot ze hun hoogtepunt bereikten.
Tijdens de top kwamen de tranen van onmacht en mijn hele lichaam begon zich ermee te bemoeien net zolang tot ik de inhoud van mijn maag leeggooide.
Na diverse therapie√ęn heb ik handvatten gekregen om met paniekaanvallen om te gaan. In de praktijk werkt dat niet altijd zoals je zou willen, maar dankzij wat geluk heb ik er nog maar nauwelijks last van. Een enkele keer komt er nog een op visite om me even te laten herinneren hoe het voelt. Klote.

paniekaanvallen
CW – Supernatural


Mijn angst wordt voornamelijk veroorzaakt door mijn lichamelijke mankementen. Zoals mijn meest recente paniekaanval, toen mijn lichaam de battle van de lichaamsdelen aanging. Welk lichaamsdeel kan de meeste klachten veroorzaken? En welk lichaamsdeel laat haar doordraaien?
Het resultaat: een combi van allemaal.
Ik kreeg er alleen maar kwalen bij en durfde niet meer te eten, omdat ik het gevoel had dat er iets in mijn strot bleef hangen. Dat gevoel maakte me misselijk en liet me uiteindelijk weer kotsen. Door het kotsen werd mijn paniek erger en het liet mijn hartslag zodanig versnellen dat ik uiteindelijk ook bang was dat ik een hartkwaal aan het ontwikkelen was en elk moment dood kon gaan.

Al weet ik theoretisch wat ik moet doen tijdens een paniekaanval, zodra er een horde ellendige emoties over je heen walsen lijkt het soms onmogelijk om eruit te komen. In dit soort gevallen moet ik mezelf echt afleiden en de televisie is een uitkomst.
Series als Gilmore girls, Friends (en tegenwoordig Grace and Frankie), zijn voor mij ultieme anti-paniekmiddelen. Het helpt om even uit mijn emoties te stappen, net als schrijven. Zodra ik mijn paniek letterlijk beschrijf zie ik al snel dat het helemaal nergens over gaat. In veel gevallen kan ik er dan zelfs om lachen. (Een beetje zelfspot moet kunnen..)

Angst is niet zomaar iets, het is een verschrikkelijke emotie die je leven kan beheersen.
Ik deel dit, omdat er nog steeds veel mensen zijn die met een angststoornis leven en veel van deze mensen durven er niet over te praten.
Ze zijn eenzaam en voelen zich niet begrepen en dat raakt me. Ik weet als geen ander hoe het voelt om niet begrepen te worden.

Dit onderwerp staat ook nog steeds op de lange lijst taboes en omdat er niet over gesproken wordt lijden veel mensen in stilte en eenzaamheid.
Wanneer je open kunt zijn over je aandoeningen kom je niet alleen voor jezelf op, je kunt daarmee ook nog eens anderen helpen.
Hoe fijn is het dat mensen weten waar jij mee dealt, dat er mensen zijn die jou begrijpen?

Helaas krijgt het merendeel van de mensen pas begrip voor iets wanneer ze het zelf meemaken en dat vind ik echt jammer, want dat hoeft niet.
Ook zonder ervaring kun je er voor een ander zijn, alleen luisteren kan al helpen.
Oordeel niet zo snel over dingen die je niet begrijpt, maar vraag eens om een uitleg.

De wereld kan er zoveel beter uitzien wanneer we stoppen om elkaar te bekritiseren
en in plaats daarvan elkaar wat meer gaan steunen.

paniekaanvallen

Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Twitter
LinkedIn
WhatsApp
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp

Laat een reactie achter!

Gerelateerde posts