Emoties – Verdriet en blijheid

Emoties – Verdriet en blijheid

1. Emoties

De emoties waar ik het meest van bezit heb ik bewaard voor het laatst. Deze emoties mengen zich nog wel eens.
Mijn huilknopje heeft regelmatig kortsluiting waardoor ik een soort alles-jankerd ben geworden, emotioneel incontinent.
Ik huil niet alleen om alle verdrietige dingen, maar net zo hard om iets moois.
Geen idee of dit met mijn hormonen te maken heeft, de tijd van het jaar of dat het gewoon weirdo-me is, maar het is soms gruwelijk irritant.
Ik huil namelijk niet mooi, ik jank en lelijk. Mijn hoofd veranderd in een natte rijpe tomaat en mijn stem kan dan niet meer als stem gedefinieerd worden, hooguit wat gekraak.

Mijn inlevingsvermogen is de schuldige, denk ik. Iets waar ik ook teveel van heb. Ik kan met vrijwel alles meeleven, soms zelfs in het extreme.
Als ik op zo’n moment zie dat één van mijn planten bijna dood gaat of ik mishandel per ongeluk een voorwerp is het vaak al raak.
Het maakt eigenlijk niet uit wat ik lees, zie of hoor, zodra het me raakt gaat mijn luchtalarm af.
Ik kan huilen omdat ik iemand anders zie huilen of muziek activeert de hele fanfare. Niet alleen een tekst of melodie, maar ook iemands stem kan mijn traanbuizen overspannen maken.

Films en series kijk ik als een natte sirene. Manlief lacht me regelmatig uit en is soms bang dat ik erin blijf hangen, wanneer ik na een uur nog steeds zit te snotteren. “Tub, je weet dat het een film is he?”
De films ‘The fault in our stars’ en ‘Pay it forward’ hebben me bijna uitdrogingsverschijnselen gegeven.
Series als ER en Grey’s anatomy hebben mijn traanbuizen ook een trauma bezorgd, maar naast het genre drama huil ik eigenlijk overal om.
Vooral de laatste aflevering is een dingetje. Ik huil nog steeds bij het einde van Friends en Gilmore girls en ik heb ze al tientallen keren gezien.

Er is pas bekend gemaakt dat ook mijn geliefde serie Supernatural gaat stoppen na 15 seizoenen en dat kan mijn hart nog even niet aan.
Series, boeken of het echte leven, ik heb moeite met eindes. Zelfs aan het eind van een vakantie sta ik te janken omdat het voorbij is.
Ik kan zo opgaan in dingen dat ik daarna last heb van een hangover of een eind-depressie. Het niet kunnen beginnen aan iets nieuws, omdat je met je hoofd nog bij een vorig verhaal zit.

 
emotioneel incontinent
CW – Supernatural


Ik huil ook om mooie dingen, zoals motiverende filmpjes. Manlief die me verrast met een leuk uitje of gewoon even zegt dat hij van me houdt.
Toen mijn vriendinnen moeder werden en mijn liefste vriendin ten huwelijk werd gevraagd. 
Lieve berichtjes of gewoon een mooie herinnering. Dat wekt happy-tranen op. Tranen van het lachen zijn helemaal geweldig! Dan maak ik zoveel lawaai dat aanwezigen er een gehoorbeschadiging aan overhouden en ik de volgende dag scheten blijf laten, omdat ik teveel lucht heb ingeademd. I love it!

Maar ik heb ook geschifte huilmomenten. (Yep, dit was nog niet geschift genoeg..) 
De meest recente was vorig jaar, tijdens het huwelijk van Prins Harry en Megan Markle, waar ik met waterige ogen naar heb gekeken.
Ik ben niet bepaald koningsgezind, maar Harry en Markle vind ik leuk. Vanaf het moment dat Markle als verse prinses de trappen van de kerk op liep begon ik al te janken. En nee, dit was niet omdat ik zelf graag een prinses zou willen zijn. Absoluut niet, ik ben veel te lomp om een prinses te kunnen zijn. Ik was al drie keer op mijn smoel gegaan voordat ik de trap had bereikt.

Anyhow, diezelfde avond kwam er op tv een herhaling van de bruiloft voorbij, de bruiloft die ik een paar uur daarvoor live had gezien.
Mijn tranen waren duidelijk nog niet op, want deze jankerd zat alweer te janken, om een herhaling… 🙈
Manlief kijkt me regelmatig verbaasd aan, maar deze keer was het gewoon komisch.
“Je hebt het net gezien! Waarom huil je nu alweer?”
Tja, emoties heb je soms gewoon echt niet in de hand.

Gek genoeg heb ik tijdens mijn eigen bruiloft geen traan gelaten. Ik had op dat moment last van wat andere emoties. ;)
Onze bruiloft was dan misschien niet zo sentimenteel, mijn huwelijk is top en die gedachte kan happy-tears opwekken.

Dus… Ik ben een weirdo met emoties die niet helemaal goed zijn uitgemeten.
Mocht je me ooit jankend aantreffen, laat me lekker gaan of zoek een leuke comedy uit.
Na een paar uur droog ik vanzelf wel weer op.

emotioneel incontinent

Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Twitter
LinkedIn
WhatsApp
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp

Laat een reactie achter!

Gerelateerde posts