Jankerd

CW – Supernatural

De emoties waar ik het meest van bezit heb ik bewaard voor het laatst. Deze emoties mengen zich nog wel eens, mijn huilknopje heeft regelmatig kortsluiting waardoor ik een soort alles-jankerd ben geworden, emotioneel incontinent.
Ik huil niet alleen om alle verdrietige dingen, ik huil net zo hard om iets moois.

Geen idee of dit met mijn hormonen te maken heeft, de tijd van het jaar, of dat het gewoon weirdo-me is, maar het is soms gruwelijk irritant. Ik huil namelijk niet mooi, ik jank en lelijk. Mijn hoofd veranderd in een natte rijpe tomaat en mijn stem kan dan niet meer als stem gedefinieerd worden, hooguit wat gekraak.

Mijn inlevingsvermogen is de schuldige, denk ik, iets waar ik ook teveel van heb. Ik kan met vrijwel alles meeleven, soms zelfs in het extreme. Als ik op zo’n moment zie dat één van mijn planten bijna dood gaat, of ik mishandel per ongeluk een voorwerp, dan is het vaak al raak.

Het maakt eigenlijk niet uit wat ik lees, zie of hoor, zodra het me raakt gaat mijn luchtalarm weer af. Ik kan huilen omdat ik iemand anders zie huilen, of muziek activeert de hele fanfare. Niet alleen een tekst, of een melodie, maar zelfs iemands stem kan mijn traanbuizen overspannen maken.

Films en series kijk ik als een natte sirene, niet alleen bij zielige scènes, ook mooie momenten laten mijn emoties niet met rust.
Manlief lacht me regelmatig uit en is soms bang dat ik erin blijf hangen, wanneer ik na een uur nog steeds zit te snotteren.
“Tub, je weet dat het een film is he?”

Van zielige films, zoals ‘The fault in our stars’ en één van mijn favo films ‘Pay it forward’ heb ik bijna uitdrogingsverschijnselen gekregen en professionele hulp ingeschakeld. De series ER en Grey’s anatomy hebben mijn traanbuizen ook een trauma bezorgd, maar naast het genre drama huil ik eigenlijk overal om. Vooral de laatste aflevering is een dingetje.

Ik huil nog steeds bij het einde van Friends en Gilmore girls al heb ik ze al tientallen keren gezien. Er is pas bekend gemaakt dat ook mijn geliefde serie Supernatural gaat stoppen na 15 seizoenen en dat kan mijn hart nog even niet aan.

Series, boeken, of het echte leven. Ik heb verschrikkelijk veel moeite met eindes, zelfs aan het eind van een vakantie sta ik te janken omdat het voorbij is.
Ik kan zo opgaan in dingen dat ik daarna last heb van een hangover, of een eind-depressie. Het niet kunnen beginnen aan iets nieuws, omdat je met je hoofd nog bij een vorig verhaal zit.

Jankerd

USA – Suits

Huilen om mooie dingen moet ik ook even benoemen, daar komt namelijk blijheid in voor, zoals huilen aan het eind van een vakantie, omdat ik nog niet klaar ben om naar huis te gaan.

Ik huil om motiverende filmpjes, waarin mensen anderen helpen, of iets anders moois doen. Manlief die me verrast met een leuk uitje, of gewoon even zegt dat hij van me houdt. Toen mijn vriendinnen moeder werden en mijn liefste vriendin ten huwelijk werd gevraagd. Lieve berichtjes, of gewoon een mooie herinnering, dat wekt happy-tranen op.

Tranen van het lachen, die zijn helemaal geweldig! Daarbij maak ik zoveel lawaai dat aanwezigen er een gehoorbeschadiging aan overhouden en ik de volgende dag scheetjes blijf laten, omdat ik teveel lucht heb ingeademd. I love it!

Maar ik heb ook geschifte huilmomenten, de meest recente was vorig jaar, tijdens het huwelijk van Prins Harry en Megan Markle, waar ik naar heb gekeken. Ik ben niet bepaald koningsgezind, maar Harry en Markle vind ik leuk.

Vanaf het moment dat Markle als verse prinses de trappen van de kerk op liep begon ik al te janken. En nee, dit was niet omdat ik zelf graag een prinses zou willen zijn. Absoluut niet, ik ben veel te lomp om een prinses te kunnen zijn. Ik was al drie keer op mijn smoel gegaan voordat ik de trap had bereikt.

De rest van de ceremonie heb ik met waterige ogen gekeken, stukjes in ieder geval, ik heb wat dingen geskipt het was namelijk een zeeeer lange ceremonie.

Anyhow, diezelfde avond kwam er op tv een herhaling van de bruiloft voorbij, de bruiloft die ik een paar uur daarvoor live had gezien. Mijn tranen waren duidelijk nog niet op, want deze jankerd zat alweer te janken, om een herhaling…

Manlief kijkt me regelmatig verbaasd aan, maar deze keer was het gewoon komisch.
“Je hebt het net gezien! Waarom huil je nu alweer?”
Tja, emoties heb je soms gewoon echt niet in de hand.

Gek genoeg heb ik tijdens mijn eigen bruiloft geen traan gelaten, ik had op dat moment last van wat andere emoties.
Onze bruiloft was dan misschien niet zo sentimenteel, mijn huwelijk is top en die gedachte kan happy-tears opwekken.

Dus… Ik ben een weirdo met emoties die niet helemaal goed zijn uitgemeten.
Mocht je me ooit jankend aantreffen,
laat me lekker gaan, of zoek een leuke comedy uit.
Na een paar uur droog ik vanzelf wel weer op.

Jankerd

Share Button
Emoties - Woede en angst
Vrouw zijn - De waarheid