Slechte start

CW – Supernatural

Het jaar is wat minder goed begonnen dan ik had gehoopt.
De eerste week van het jaar startte met hevige ischias, of te wel een zenuw beknelling in mijn rug, die flink ontstoken raakte.

Het begon met rugpijn, die zo hevig werd dat ik begon te kotsen van de pijn en dacht dat ik de pijp uit zou gaan.
Mijn jaarlijkse hypochondrie-aanval was vroeg dit jaar en het werd nog erger.

Ik slikte drie keer per dag een dosis morfine voor de pijn, wat me zo suf maakte dat ik enkel een relatie met Netflix aan kon gaan en zelfs die niet voldoende aandacht kon geven. De morfine haalde net het scherpe randje van de pijn af, maar de bijwerkingen waren een ramp. Ik werd er kotsmisselijk van en zo suf als een konijn, maar de pijn was zonder niet uit te houden.

Slapen is een hel, wanneer ik me om probeer te draaien word ik wakker en na een paar uur is het niet meer uit te houden. Zo begon ik mijn dagen met een hete douche en een hand vol pillen. Het voordeel is dat ik het nog nooit zo lang heb volgehouden om vrijwillig voor zessen op te staan, ik ben normaal echt een ramp in de ochtend.

Helaas deed ik verder geen ene bal, schrijven lukte me niet, al heb ik wel pogingen gedaan. Dit blog bijvoorbeeld, wat meer op een puzzel vol onafgemaakte zinnen leek en ondertussen van onderwerp is veranderd, omdat ik geen idee had wat ik eigenlijk wilde vertellen.

Het huishouden lijkt al jaren niet meer gedaan te zijn en ik heb het gevoel dat mijn leven stil staat, alsof het al maanden duurt.
Eigenwijs als ik ben probeerde ik aangepaste yogavarianten, speciaal voor isschias, in de hoop mijn pijn daar iets mee te verlichten, maar daar leek het alleen maar erger van de worden.

Maandagmiddag werd ik zwaar beroerd, ik heb Manlief gebeld en gevraagd om thuis te komen, iets wat ik niet snel doe.
Vervolgens heb ik een poging gedaan om te slapen, maar toen ik wakker werd begon de ellende pas echt.
Ik had onherkenbare hoofdpijn, maar wat enger was ik dat ik benauwd was door een droge keel en niet kon reageren. Ik had het gevoel dat ik stikte, maar ik kon het niet duidelijk maken.

Zoiets heb ik al eens eerder meegemaakt, maar dat herkende ik op dat moment niet. Ik was voornamelijk in complete paniek, maar ik kon het niet uiten. Ik wist dat Manlief bij me was en hij had gelukkig snel door dat er iets mis was. Hij praatte tegen iemand aan de telefoon en ik hoorde wat angst in zijn stem, iets wat hij niet snel heeft, en dat brak mijn hart.

Voor mijn gevoel stond er een paar minuten daarna een vreemde vrouw voor me, ze stelde allemaal vragen aan me, maar ik kon nog steeds niet normaal reageren en voor dat ik het wist lag ik in een ambulance.
Van binnen schreeuwde ik het uit, maar niemand reageerde op me en daardoor raakte ik alleen maar meer in paniek, wat alleen duidelijk werd door mijn hartslag en bloeddruk die omhoog ging.

Slechte start

CW – Supernatural

In het ziekenhuis hebben ze direct een scan van mijn hersenen gemaakt en verbazingwekkend genoeg werd ik volledig nagekeken. Na een paar uur begon ik weer langzaam bij te komen, mijn lieve man heeft al die tijd trouw aan mijn zijde gezeten, de kanjer.
Ik was nog steeds zwaar beroerd en ik wilde naar huis, maar dat werd niet aangeraden.

Er was gelukkig niks nieuws te zien op de scan, maar ze wilden me voor de zekerheid toch nog even houden en dat maakte me niet beter.
Afdeling Neurologie zat vol, waardoor ik op interne geneeskunde terecht kwam. Een zaal vol met snurkende en stinkende mensen.

Ik ben zeer gevoelig voor geuren en wanneer ik beroerd ben wordt die gave alleen maar sterker. De geur die daar hing was bijna zichtbaar, als een dikke groene walgelijke mist. Ik trok de deken over mijn hoofd, maar dat maakte het niet beter, de deken stonk naar pure knoflook.
Door alle geuren kon ik niet stoppen met kotsen en uiteindelijk heb ik uit noodzaak mijn hoofd in zo’n kotscondoom gestopt, plastic heeft nog nooit zo lekker geroken.

Geluidjes, ook daar ben ik gevoelig voor, zeker wanneer ik hondsberoerd ben. Tijdens een migraineaanval kan het ritselen van een deken al aanvoelen als een klaporkest wat naast je bed staat te tetteren.
Deze keer was het een dove man die naast me lag. Het was heel sneu, maar het geschreeuw van de verpleging om zichzelf verstaanbaar te maken en het gepiep van alle apparaten werkte op mijn zenuwen. Ik had het idee alsof ik in een loods lag vol met achteruit rijdende vrachtwagens.

Nu vind ik mezelf eigenlijk heel gemeen. Ik ben zelf geen stille slaper en deze mensen waren ook ziek, maar het was op dat moment even too much.
Na een helse nacht en ochtend voelde ik me nog steeds niet jofel, maar het ging wel een stuk beter.
Wat bij mij vaak het geval is, is dat ze alweer niet weten wat er met me aan de hand was en dat stelt me niet gerust.

Ze denken aan een HM aanval, of een bijwerking van de morfine, waardoor ik er acuut mee moest stoppen.
Met mijn rug gaat het gek genoeg beter, misschien omdat ik een tijd lang stil heb gelegen, waardoor de ontsteking iets tot rust is gekomen. Daarnaast is pijn letterlijk een teken dat je nog leeft, dus ik neem het nu even voor lief, wat misschien heel raar klinkt.

Ik ben gewend om altijd ergens last van te hebben, maar dit was wel erg overdreven. Ondertussen zit ik nu zowaar op mijn kont achter mijn computer. Ik heb al zo’n twee weken niet normaal op mijn kont kunnen zitten, dus dat vind ik een goed begin.

Er staan nu helaas wel weer doktersafspraken op de planning, maar zolang ik gewoon kan reageren en niet doodga van de pijn zal ik proberen om niet zoveel te klagen.
Het begin van 2019 had beter gekund, maar we hebben nog wat maanden te gaan, dus het kan alleen maar beter worden.

Ik hoop dat jullie 2019 beter is begonnen!

Slechte start

Share Button
Helse reizen - Ziektes reizen mee